Το 300 Rise of an Empire, αποτελεί μία συνέχεια, αλλά όχι sequel της πρώτης ταινίας η οποία φωτίζει μία ακόμη ηρωική πτυχή των μηδικών πολέμων. Δημιουργεί όμως και με το στήσιμό του ένα ερώτημα: Είναι ο Θεμιστοκλής ο νέος κινηματογραφικός «Λεωνίδας»;
Όλα όσα ακολούθησαν της θυσίας των 300 στις Θερμοπύλες είναι εξίσου σημαντικά τόσο για την πορεία του πολέμου όσο και για την Ιστορία της ανθρωπότητας. Οι Έλληνες κατάφεραν να ενωθούν, έστω και με τα χίλια ζόρια, και να αποκρούσουν τον βάρβαρο εχθρό. Μπήκαν έτσι σε μία εποχή ευημερίας, ανάπτυξης, ανέγερσης -θαυμάτων όπως ο Παρθενών-, αλλά και εμφυλίου!(βλ. Πελοποννησιακό Πόλεμο).
Τι γίνεται στην νέα ταινία των 300; Όπως μας έχουν πει οι υπεύθυνοι της παραγωγής και έχουμε δει από τα -ομολογουμένως εντυπωσιακά- τρέιλερ, μέσα στα 102 λεπτά που διαρκεί η ταινία, θα δούμε την Ναυμαχία του Αρτεμισίου, την Ναυμαχία της Σαλαμίνας, και όλο το παρασκήνιο, όπως όμως το φαντάστηκε ο Φρανκ Μίλερ πάντα.
Για τους ιστοριοδίφες καλό θα ήταν να μην προσέλθουν στις αίθουσες του κινηματογράφου έτοιμοι για κριτική στο πώς και πόσο αποκλίνει η ταινία από την πραγματική ιστορία. Ας είμαστε και λίγο επιεικείς γιατί τα «Αμερικανάκια» δεν ασχολούνται με πολλές λεπτομέρειες. Θέλουν φαντασμαγορία, θέαμα και φυσικά χρήμα. Εάν αυτό συνδυάζεται και με ιστορική ακρίβεια αυτό είναι καλό για όλους τους υπόλοιπους αλλά δεν τους νοιάζει. Προτού τους λοιδορήσουμε όμως, ας ξέρουμε πως οι τριήρεις που σχεδιάστηκαν για τις ανάγκες της ταινίας είναι σε μεγάλο βαθμό πιστές με αυτές που χρησιμοποίησαν οι Αθηναίοι το 780 π.Χ.
Ας έρθουμε όμως στο θέμα μας. Κεντρικό ρόλο στην ταινία, πέραν του επιβλητικού Ξέρξη, και της Αρτεμισίας από την Καρία, η οποία μας «μισούσε», παίζει και ο Αθηναίος πολιτικός και στρατηγός Θεμιστοκλής. Ο Θεμιστοκλής τον οποίον ενσαρκώνει ο Σάλιβαν Στέπλετον, ήταν ο εμπνευστής του πολιτικού προγράμματος της Αθήνας μέσω του οποίου μετατράπηκε σε μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις του πλανήτη. Ο Θεμιστοκλής ήταν αυτός που κατάφερε και έπεισε όλους τους Έλληνες να πολεμήσουν στην Σαλαμίνα και όχι στην ανοιχτή θάλασσα. Ο Θεμιστοκλής ήταν αυτός που έπεισε τους Σπαρτιάτες να ακολουθήσουν το σχέδιό του. Τι κι αν ο Σπαρτιάτης Ευρυβιάδης ήταν αυτός που ηγείτο του στόλου; Ο Θεμιστοκλής δεν χαμπάριαζε από τίποτα. Γιαυτό άλλωστε για να πετύχει τον στόχο του, (να γίνει η ναυμαχία στην Σαλαμίνα) στον απόηχο του παροιμιώδους «πάταξον με, άκουσον δε», τον δωροδόκησε και με πέντε τάλαντα...
Όπως όμως γίνεται συνήθως, σε ένα γεγονός της Ιστορίας, μόνο ένας συγκεντρώνει τα «φώτα της δημοσιότητας». Στην περίπτωση των Μηδικών Πολέμων αυτός ήταν ο Λεωνίδας για την θυσία του. Τι γίνεται όμως με τον Θεμιστοκλή; Η σύγκριση στην αρχή του κειμένου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα γιατί ο καθένας συνεισέφερε διαφορετικά στην αγώνα.
Ο Λεωνίδας έμεινε στις Θερμοπύλες μαζί με την βασιλική του φρουρά ξέροντας πως θα πεθάνει. Μαζί του όμως έμειναν και 700 Θεσπιείες οι οποίοι επικαλέστηκαν κοινή καταγωγή με τους Σπαρτιάτες από τον ημίθεο Ηρακλή.
Ο Λεωνίδας έμεινε στις Θερμοπύλες ξέροντας πως θα πεθάνει. Δεν μπορούσε όμως να κάνει και αλλιώς. Του το απαγόρευαν οι νόμοι της Λακεδαίμονος. Το γνωστό δηλαδή «Ταν ή επί τας». Ούτε οι Θεσπιείς ούτε οι υπόλοιποι Έλληνες πολέμησαν λόγω νομοθεσίας. Όλοι τους επέλεξαν να το κάνουν.
Οι Σπαρτιάτες είχαν την δύναμη στην ξηρά, οι Αθηναίοι όμως στην θάλασσα. Οι Σπαρτιάτες τέθηκαν επικεφαλής του στόλου; Γιατί; Γιατί αυτοί ήθελαν να ηγούνται στους τύπους. Ο Θεμιστοκλής όμως ηγείτο στην ουσία. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως μετά το τέλος του αγώνα, στον Ευρυβιάδη απονεμήθηκε, με επιμονή των Λακεδαιμονίων και άλλων Πελοποννησίων, το αριστείο της ανδρείας, ενώ στον Θεμιστοκλή μόνο το βραβείο σοφίας και δεξιότητας.
Για να λέμε τα πράγματα όπως είναι, η θυσία των Σπαρτιατών, ήταν παροιμιώδης και εμπνέει χιλιάδες χρόνια μετά. Την νίκη όμως κατά των Περσών την οφείλουμε σε πολύ μεγάλο βαθμό στον Θεμιστοκλή.
